|
Beste familie,
vrienden, collega’s en leerlingen.
We moeten vandaag afscheid nemen
van Tetsje. Haar overlijden was niet plotseling. Al maandenlang
wisten we dat we er rekening mee moesten houden. Toch kunnen we niet
zeggen dat we er echt op voorbereid waren.
Tetsje was
iemand die heel planmatig en ordelijk haar werk deed. Ze was ook een
perfectionist die ervan genieten kon wanneer de zaken op rolletjes
liepen. Ze was zich intens bewust van haar
verantwoordelijkheidsgevoel en ze werd gedreven door een meer dan
gemiddeld, sterk ontwikkeld plichtsgevoel. Tetsje hoorde bepaald
niet bij die mensen die luchthartig door het leven fladderen. Toch
was ze niet echt zwaar op de hand. Temidden van alle hectiek kon er
plotseling een glimlach op haar gezicht doorbreken.
Relativeringsvermogen en humor waren haar beslist niet vreemd.
Tetsje had al
een leven als docent Engels op Slauerhoff achter de rug toen ze op
Piter Jelles Montessori als onderwijsassistent kwam te werken. De
breuklijn tussen beide functies werd veroorzaakt door de kanker die
haar leven compleet op de kop zette. Ze kwam terug uit een
verraderlijke ziekte en wilde iets anders met haar leven en haar
werk. Eigenlijk was haar leven vanaf dat moment één grote
worsteling. In alles zocht ze de diepte. Ze had een intense ‘drive’
om bij zichzelf te komen, om afstand te nemen van het ‘aangepast
kind’ in zichzelf zoals dat zelf noemde. Die worsteling ging
gepaard met heftige gevoelens van woede en verdriet. Maar ook van
vreugde en acceptatie.
In haar tweede
werkzame leven was zij dus onderwijsassistent op Montessori. Een
functie waar aanvankelijk geen functieomschrijving voor bestond. Dat
was ook niet zo’n probleem omdat de werkzaamheden van Tetsje zich
voornamelijk concentreerden rondom de studiezaal en alles wat
daarbij komt kijken. De bemensing van de studiezaal,
toezichtroosters voor de toetsen, de huiswerkklas, kortom allemaal
organisatorische klussen die Tetsje op het lijf geschreven waren. Er
was echter een klein probleempje. In het kader van de
voortschrijdende professionalisering van Piter Jelles moest de
functie van onderwijsassistent beschreven worden. Het was een beetje
pijnlijk, want de wijze waarop Tetsje en haar collega Miriam de
functie invulden, niet in het systeem bleek te passen.
Tetsje als
regelneef hebben we node gemist toen Montessori in de roostercrisis
belandde. Haar afwezigheid versterkte de organisatorische chaos en
liet zien hoe perfect zij haar zaken op orde had. Maar we zouden
bijna vergeten dat er ook een heel andere kant aan Tetsje was. Haar
kanker maakte voor haar de weg vrij om haar kwetsbaarheid, haar
warmte en spiritualiteit te delen. Ze kon genieten van het werken
met de leerlingen en was ontvankelijk voor hun spontaniteit. Ze
wilde ook andere dingen met de leerlingen doen. Aan een
meditatiesessie met leerlingen had zij ook graag een vervolg
gegeven.
Iemand als
Tetsje op je school hebben is een bijzondere ervaring. Ik ken weinig
mensen die zo intens op zoek zijn geweest naar hun authenticiteit
als Tetsje, op haar spirituele zoektocht kreeg ze ervaringen die ze
ook niet met iedereen kon delen. Juist op dat spirituele stuk wisten
wij elkaar te vinden. Dat moet ik wel benadrukken, omdat Tetsje, ook
weer meer dan gemiddeld, een sterk ontwikkelde allergie had voor
autoriteit. Als directeur was ik voor haar de belichaming van
autoriteit. Met mij als directeur had ze moeite, niet met mij als
medemens.
In de eerste
vakantieweek hebben we samen een open gesprek gehad. Het ging waar
het over moest gaan. Over onze relatie, de verwijdering en de
toenadering, maar ook over die tussen mensen. Het ging ook over de
grote dingen des levens en wat je echt met je leven wilt. Tetsje’s
droom was het opzetten van een spirituele werkgemeenschap waar
mensen elkaar waarlijk zouden kunnen ontmoeten. Waar niets moest. Ze
had al een plek in gedachten midden in de natuur.
Vanuit
Tetsje’s levensvisie is het fysieke verscheiden geen definitief
einde. Zij had de overtuiging dat het leven doorgaat in een andere
dimensie. Zij gaat door, wij blijven achter met herinneringen. Aan
iemand met een grote levensdrift, een grote vechtlust en
uiteindelijk ook met acceptatie. Die verraderlijke ziekte die toch
terugkwam. Waardoor ze nog weer dieper in zichzelf moest putten.
Die haar omgeving dwong om te reageren. Vaak met hele onverwachte
reacties. Die haar goed deden en iets met de ander deden. Tetsje’s
ziekte en overlijden heeft ons niet onberoerd gelaten. Op Piter
Jelles Montessori laat ze een lege plek achter.
Hans Doodkorte |
