Hallo lieve medeleerlingen van het Montessori,

ik vermoed dat heel veel van jullie niet weten wie ik ben, en daarom zal ik me eerst even voorstellen. Ik ben Ursel Braaksma, en zit in 5 havo van deze school. Een paar weken geleden ben ik uitgekozen om mee te doen aan een televisieprogramma. Het programma heet Puberruil Extra en gaat over de (culturele) verschillen tussen 2 jongeren. Normaal is dit programma in Nederland, 2 jongeren ruilen dan een week met elkaar en leven elkaars leven. Ze zijn totaal verschillend en weten van tevoren niet wat hun zal overkomen. Omdat het programma zo’n succes was, hebben ze 4 afleveringen gemaakt met 2 Nederlandse meisjes in het buitenland. Een van die meisjes ben ik. Het programma staat helemaal in het teken van de aidsproblematiek. In het begin wist ik niet of ik dat wel wilde, want het zou een grote impact op mijn leven hebben. Maar ik realiseerde me dat ik deze kans niet moest laten lopen en ik heb het gedaan. Voor ik het wist zat ik samen met mijn cameraploeg in het vliegtuig. Op Schiphol heb ik pas gehoord waar ik heen ging; ik ging naar de Oekraïne. De Oekraïne is een land vlakbij Rusland, een grauw, sober land met arme mensen, een hoog drugsgebruik en veel HIV-besmette mensen. Vroeger stond het onder leiding van Stalin (een persoon die jullie allemaal kennen door onze oude vertrouwde geschiedenisboeken)

Ik zal verder niet teveel vertellen want ik vind dat jullie gewoon lekker de aflevering op de tv moeten kijken, maar ik moet toch iets vertellen. In de week dat ik daar was heb ik afschuwelijke dingen gezien. Drugspuitende jongeren die totaal naar de klote waren, kindjes met hiv, bedelaars; kortom een hoge dosis ellende. Ik denk zelf dat het goed is om die ellende te zien en te weten wat er speelt in de wereld, maar het is nog belangrijker dat je er iets aan doet. Ik ben samen met het programma een actie begonnen voor de kinderen in Odessa. Deze kinderen zijn bijna allemaal hiv-positief, sommige van hun ouders zijn dood of aan de drugs en zonder het geld van de overheid en van vrijwilligers hebben ze geen toekomst. Nu heb ik in het programma een dag in hun kinderdagverblijf gewerkt. Het was heel indrukwekkend, maar ook heel leuk om te doen. Nu heeft mijn beste vriendin met mijn ruil (genaamd Liza) en Giel Beelen een fotoshoot gedaan. Van een van die foto’s zijn kaarten gedrukt, en het geld dat ik met die kaarten ophaal gaat naar het kinderdagverblijf in Odessa.

Ik wil jullie allemaal vragen om een kaart te kopen. Ze zijn 1 euro (en als je meer wilt geven natuurlijk meer) per stuk, en je kunt er mee doen wat je wilt =) asjeblieft koop ze want die kinderen hebben het HEEL hard nodig!

Liefs Ursel